ΝΕΟ ΝΤΟΝΑΛΝΤ 46—ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

Κυκλοφόρησε σήμερα το καινούργιο τεύχος τού νέου Ντόναλντ, με τον Ντόναλντ να ψάχνει σκαρφαλωμένος σε ένα δέντρο, μήπως δει καμιάν αρκούδα. Πάμε να δούμε τι άλλο μάς επιφυλάσσει το καινούργιο τεύχος.

Όπως πάντα, ρίξαμε το πρωί μια ματιά στα περιεχόμενα του τεύχους και αργότερα, αφού το διαβάσαμε, προσθέσαμε και τα σχόλιά μας.

Προεπισκόπηση του τεύχους μπορείτε να δείτε εδώ.

Το τεύχος ξεκινά με την ιστορία το παραμύθι των παραμυθιών, σε σενάριο Spectrum Associates και σχέδιο Pasquale Venanzio.

Κάνοντας διακοπές στα… ηλιόλουστα Χάιλαντς τής Σκωτίας, ο Ντόναλντ θα βρει καταφύγιο σε έναν πύργο-ξενοδοχείο. Θες επηρεασμένος από ένα βιβλίο με παραμύθια, που βρήκε στο δωμάτιό του και ονειρεύτηκε, θες διότι πραγματικά μεταφέρθηκε εκεί, ο Ντόναλντ θα ζήσει μια περιπέτεια σε έναν τόπο, όπου οι κάτοικοί του ζούσαν ευτυχισμένοι, γράφοντας οι ίδιοι την ιστορία τους με ένα μαγικό μελάνι, μέχρι που χάσανε το κλειδί τού πηγαδιού, από το οποίο παίρναν αυτό το μελάνι, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να κυριευτούν από τις δυνάμεις τού σκότους.

Όμορφο σχέδιο για μια πολύ καλή ιστορία τού είδους fantasy, η οποία δένει πολύ ωραία τον ασαφή τόπο/χρόνο, όπου διαδραματίζεται το φανταστικό μέρος τής ιστορίας, με το παρόν. Νομίζω ότι έχω ξαναπεί, ότι επειδή μ’ αρέσει το είδος, γενικά η μεταφορά του σε ιστορίες Ντίσνεϋ δεν με ενθουσιάζει. (Δεν, μου άρεσε, π.χ., το σπαθί των πάγων.) Καθώς, όμως, είναι η δεύτερη φορά που το αναφέρω, φαίνεται ότι οι εξαιρέσεις στον κανόνα αρχίζουν να πληθαίνουν, οπότε ίσως θα χρειαστεί να αναθεωρήσω τις απόψεις μου. Η μόνη ένσταση, που έχω για την ιστορία, είναι ότι δεν χρειαζόταν η τελευταία σελίδα, με τον Ντόναλντ να το βάζει στα πόδια, όταν συνειδητοποιεί τι λέγανε στο σαλόνι τού ξενοδοχείου. Θ’ αρκούσε απλώς να τον βλέπαμε να μένει εμβρόντητος. Οκτώ με εννέα.

Ακολουθεί η ιστορία μπλε βροχή, σε σενάριο Lars Jensen και σχέδιο Flemming Andersen.

Η τελευταία μανία τού Φέθρυ είναι τα τέρατα. Γι’ αυτό προσπαθεί να πείσει τον Ντόναλντ να πάνε για κυνήγι τεράτων. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, όταν τους ακούνε δύο πράκτορες της οργάνωσης ΤΝΤ (Τμήμα Νεοσύλλεκτων Τερατοκυνηγών ή Tamers of Nonhuman Threats (=εξημερωτές μη ανθρώπινων απειλών) στα Αγγλικά), να τους στρατολογήσουν στην οργάνωσή τους! Πρώτη τους αποστολή, πριν καν περάσουν από εκπαίδευση, είναι να αντιμετωπίσουν μια εισβολή από μπλε χλαπάτσες (=γλοιώδες παιχνίδι από μάζα υλικού το οποίο είναι υπερεύπλαστο—πρώτη φορά το ακούω, αλλά ο μεταφραστής θεωρούσε δεδομένο ότι ξέρουμε τι είναι), που πέφτουν σαν μπλε βροχή από το διάστημα και μεγαλώνουν, καταβροχθίζοντας ό,τι βρουν στο διάβα τους.

Ασχημούτσικο σχέδιο και χαζούτσικη υπόθεση, όπου κάποια πράγματα δεν βγάζουν νόημα. Γιατί στρατολόγησαν τον Φέθρυ, ας πούμε, αφού είδαν ότι είναι εύπιστος, ενώ ζητούσαν ικανούς πράκτορες; Γιατί τους πήραν μαζί τους στην αποστολή, χωρίς καμία εκπαίδευση, τη στιγμή που οι άλλοι πράκτορες είχαν χρόνια εντατικής εκπαίδευσης πίσω τους; Η ιστορία είναι η πρώτη μίας σειράς, οπότε κάτι μου λέει ότι θ’ ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζει η ιδέα. Έξι.

Το τεύχος κλείνει με την ιστορία τα τυχερά παπούτσια, σε σενάριο Peter Snejbjerg και σχέδιο Flemming Andersen.

Η ομάδα τού Λιμνουπολιακού θα πάρει μέρος στο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, όπου για κάποιο λόγο, θέλει να πάρει το… πρωτάθλημα. Βασικό της ατού είναι ο Χέρμαν Γκολτζής, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Εκτός από την αυτοπεποίθηση του Χέρμαν, υπάρχει και άλλο πρόβλημα: κάποιος σαμποτάρει την ομάδα. Όμως ο Ντόναλντ, που εργάζεται στην ομάδα ως (ανθυπο)βοηθός, θα καταφέρει να λύσει και τα δύο προβλήματα.

Μέτριο προς καλό σχέδιο και όμορφη ιστορία. Επτά.

Το επόμενο τεύχος κυκλοφορεί την Τρίτη 15 Μαΐου με την ιστορία η καμπάνα τού Μέρλιν, σε σενάριο Mark Shaw και σχέδιο Antoni Bancells Pujadas.

Donald

Άλλο ένα τεύχος με τρεις μεγάλες δανέζικες ιστορίες, όπως έχουμε πλέον συνηθίσει.

Εξαιρετική η πρώτη ιστορία, καλή και η τελευταία, με μόνη απογοήτευση τη δεύτερη. Μέσος όρος για το τεύχος γύρω στο επτά με επτάμισι.

Άδεια Creative Commons Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο.

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...
This entry was posted in Comics, Ελληνικά Κόμικς, Ντόναλντ, Παρουσίαση: Ντόναλντ and tagged , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to ΝΕΟ ΝΤΟΝΑΛΝΤ 46—ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

  1. Ο/Η Kriton λέει:

    Για όποιον ενδιαφέρεται, προσθέσαμε τα σχόλιά μας στην παρουσίαση του νέου Ντόναλντ 46.

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Chesterfield λέει:

    Το περίμενα ότι θα βάλουν την σειρά TNT στο Ντόναλντ. Στις ΗΠΑ ξεκίνησαν με την πρώτη ιστορία το 2004, και μέχρι σήμερα έχουν δημοσιεύσει μόνο τις 10 από τις 30 ιστορίες της σειράς, σε 3 διαφορετικά περιοδικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουν τόσο πολύ να βάζουν ιταλικές (και δανέζικες αυτού του στυλ) ιστορίες σε τευχάκια 30-40 σελίδων, ενώ θα μπορούσαν να δημοσιεύουν ένα μεγάλο ποσοστό των ιστοριών της Egmont. Τώρα δεν νομίζω να μένει κανένας ικανοποιημένος από τα περιοδικά Disney της IDW.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Kriton λέει:

      Μήπως για τον ίδιο λόγο, που δεν καταλαβαίνουμε εμείς, γιατί στο Κόμξ βάζουν ιστορίες τής Egmont αντί για ιταλικές; Προφανώς είναι θέμα γούστου. Αυτές οι ιστορίες αρέσουν στους αμερικανούς αναγνώστες ή/και στον David Gerstein (για να μην πούμε ότι, δυστυχώς, αυτές οι δύο ομάδες περίπου ταυτίζονται, και γίνουμε υπερβολικοί), αυτές τις ιστορίες επιλέγουν να δημοσιεύσουν.

      Η επιμονή σε ιταλικές ιστορίες μάλλον έχει να κάνει και με το ότι, αν έχω καταλάβει καλά από κάποιο e-mail τού David, η IDW συνεργάζεται με τη Ντίσνεϋ Ιταλίας και όχι με την αμερικανική Ντίσνεϋ. Αν δεν παινέψουν οι Ιταλοί το σπίτι τους, θα πέσει να τους πλακώσει!

      Ποιος ξέρει οι δικοί μας με ποια Ντίσνεϋ συνεργάζονται, πέρα από τη Ντίσνεϋ Ελλάδος, της οποίας το όνομα ακούστηκε πολύ, όταν ανέλαβε τα κόμικς η Καθημερινή, αλλά πλέον δεν ακούγεται καθόλου.

      Μου αρέσει!

    • Ο/Η Kriton λέει:

      Μια καλύτερη ερώτηση είναι γιατί οι Αμερικανοί επιμένουν στο φορμάτ τού comic book, δηλαδή μεγάλο μέγεθος και λίγες σελίδες, όπου δεν χωράει σχεδόν τίποτε, και δεν πειραματίζονται με κάτι σε μέγεθος Topolino (μικρό μέγεθος, πολλές σελίδες), όπου θα μπορούσαν να δημοσιεύσουν μεγάλες ιστορίες σε ένα μέρος ή πολλές μικρότερες ιστορίες, όπου κάτι θα υπήρχε για τον καθένα. Ίσως επειδή οι Αμερικανοί έχουν συνδέσει το μικρό μέγεθος με τα digests, κόμικς μικρού μεγέθους, με πολλές σελίδες σε χαρτί κακής ποιότητας και ιστορίες τεσσάρων καρέ ανά σελίδα, συνήθως ανατυπώσεις, που σχεδόν δεν διαβαζόντουσαν λόγω του μικρού μεγέθους και της κακής ποιότητας εκτύπωσης.

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η Chesterfield λέει:

        Οι ιταλικές ιστορίες διαφέρουν πολύ από τις αμερικάνικες και δεν ταιριάζουν στον χαρακτήρα του ΚΟΜΙΞ. Επίσης το ΚΟΜΙΞ είναι μηνιαίο περιοδικό με 85 σελίδες περίπου. Κάθε τεύχος του εβδομαδιαίου Topolino έχει πάνω από 100 σελίδες καινούργιου υλικού. Οπότε το ΚΟΜΙΞ θα μπορούσε να δημοσιεύει μόνο ένα μικρό μέρος της ιταλικής παραγωγής.
        Προσωπικά δεν μου αρέσουν καθόλου οι ιταλικές ιστορίες, αλλά συμφωνώ ότι είναι θέμα γούστου και αν πουλάνε καλύτερα αυτές (που δεν το νομίζω) καλά κάνουν και τις προτιμούν οι υπεύθυνοι της IDW. Απλά η δομή των περιοδικών τους δεν είναι κατάλληλη για τις πολυσέλιδες ιταλικές ιστορίες, όπως έγραψες και εσύ.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.